بایگانی برچسب‌ها: رضا نصری

ضرورت گفتگو و تعامل جنبش سبز با مردم عادی طرفدار حاکمیت، در راستای جذب حداکثری مورد اشاره مهندس موسوی

امروز مطلب خوب دیگری از آقای رضا نصری دیدم که به نظرم انتقاد بسیار به جا و مناسبی را نسبت به عملکرد هواداران جنبش سبز در تعامل و گفتگو با افراد معمولی و نه سرکوبگران حرفه ای قرار گرفته در جبهه حاکمیت، مطرح میکند. در این نوشته هم به دغدغه ها و نحوه تفکر طرف مقابل (تحت تاثیر هجمه رسانه ای صدا و سیمای حکومتی) اشاره و هم در انتها راهکار مناسبی جهت جذب حداکثری آنها به جنبش سبز و برطرف کردن سوء تفاهم های احتمالی ارائه میشود.  متن کامل را در زیر بخوانید:

«جنبش سبز، حداقل در سطح رسانه‌ای، هیچ تعاملی با پایگاه اجتماعی طرف مقابل ندارد. اگر یک آمار ساده از مجموعهٔ مقالات، فیلم‌ها، پوستر‌ها، اشعار، کتاب‌ها، سخنرانی‌ها، سمینار‌ها و مصاحبه‌های مختلفی که در این دو سال از جانب طرفداران جنبش سبز منتشر شده است بگیریم، خواهیم دید که اکثر آن‌ها از لحاظ محتوا، زبان و شیوهٔ بیان به گونه‌ای بوده‌اند که هیچ پیام  قابل توجه یا جذابیتی برای قشر سنتی و بعضاً طرفدار حکومت نداشته‌اند. در این دو سال، بیش از هر اقدام دیگری ما همدیگر را در یک چرخهٔ معیوب دوباره و صد باره مخاطب قرار داده‌ایم و نسبت به موارد و اصولی که بر سر آنها با هم کاملاً توافق داریم، بار‌ها یکدیگر را مجدداً «قانع» ساخته‌ایم! اما هیچ تلاش قابل ملاحظه‌ای جهت ایجاد گفتگو و ارتباط با آن دسته از ایرانیانی که به هر دلیل مجابٍ گفتمان حکومتی شده‌اند نداشته‌ایم .… تاکید اینجا بر «پایگاه اجتماعی» حکومت است، نه سرکوبگران حرفه‌ای.

کوتاهی ما در برقراری یک دیالوگ سازنده با «آن طرفی‌ها» باعث شده است که نتوانیم دغدغه‌های واقعی و جدی قشر سنتی جامعه را التیام ببخشیم. قشر کثیری از آن‌ها – به دلیل القائات رسانه‌های حکومتی – همواره نگران این بوده‌ است که با به قدرت رسیدن احتمالی جنبش سبز، فساد و بی‌اخلاقی در سطح جامعه ترویج یابد، مقابله با ارزش‌ها و عقاید مذهبی رسمیت پیدا کند، راه برای نفوذ فرهنگ و مظاهر غربی هموار شود، برنامه هسته‌ای به باد رود… و حقیقت این است که ما تاکنون – آنطور که باید و شاید – نتوانسته‌ایم تبلیغات کذب حکومت علیه خودمان را در این حوزه‌ها نزد آن‌ها خنثی نماییم. بر عکس، عملکرد رسانه‌ها و کسانی که نامشان به جنبش سبز پیوند خورده – به ویژه در خارج از کشور – همواره به نوعی بر این دغدغه‌ها صحه گذاشته است.

از منظر یک فرد پرورش یافته در گفتمان ولایی، ما کسانی هستیم که فعالین سرشناسمان وجود امام زمان را انکار می‌کنند، اصالت وحی قرآن را نفی می‌کنند، در اشعار و ترانه‌ها و تولیدات فرهنگیشان از مظاهر و کلمات رکیک و مبتذل استفاده می‌کنند، شعونات اسلامی را به سخره می‌گیرند، از انجمن‌ها و سازمانهای مشکوک خارجی جوایز و کمک‌های نقدی دریافت می‌کنند، در کمپین‌ها و راهپیمایی‌های همجنسگرایان شرکت کرده و پرچم سبز بلند می‌کنند، و عدهٔ «انقلاب جنسی» و آزادی‌های بی‌قید و شرط می‌دهند، با برنامه هسته‌ای کشور سر عناد دارند، و طرفدار تحریم و حمله خارجی به میهن خودشان هستند. حقیقت هم این است که همهٔ این کار‌ها، به صورت پراکنده اما با بازتاب فراوان، به نام جنبش سبز انجام و ثبت شده است و ما نیز نتوانسته‌ایم آنطور که می‌بایست جهت خنثی کردن این توهمات و در راستای رویکرد «جذب حداکثری» ‌ای که مهندس موسوی بار‌ها در بیانیه‌هایش تجویز کرده است، در شناساندن خود به دیگری و در راستای جلب اعتماد آن‌ها قدم برداریم. ما باید زود‌تر از این‌ها متوجه می‌شدیم که طرف مقابل، حاضر است برای جلوگیری از تحقق یافتن هراس‌ها و نگرانی‌هایش، حتی تقلب انتخاباتی را نیز برتابد و  در ضمیر ناخودآگاه خود توجیه نماید.

من معتقدم که رویکرد ما در مواجهه با آن‌ها باید عوض شود. باید جهت رفع ابهام و اثبات اصالت جنبشمان نه تنها نگاهمان را معطوف به آن طرف کنیم، بلکه به طور جدی و سازمان یافته کمپین‌های گفتگو دایر نماییم. باید در فضای مجازی سایت‌ها و فوروم‌هایی صرفاً به منظور تعامل، ارتباط و بحث با آن‌ها برقرار کنیم. باید به طور مستقیم‌تر – بدون اینکه در فضای گفتمانی و قواعد بازی آن‌ها غوطه ور شویم – به پرسش‌هایشان جواب دهیم و سعی کنیم که از تصوراتی که در دو سال اخیر علیه‌مان در ذهنشان پرورش داده‌اند ابهام زدایی کنیم. جا دارد مصرانه از شخصیت‌های سر‌شناس، هنرمندان، روزنامه نگاران و منتسبین جنبش سبز که حضور مستمر و دائم در رسانه‌های جمعی و شبکه‌های ماهواره‌ای دارند نیز دعوت نماییم که با رعایت خط مشی «جذب حداکثری» در تنش زدایی میان اقشار مختلف جامعه همراه‌مان باشند.

نترسیم از اینکه مخاطبمان بسیجی، سپاهی یا طلبهٔ حوزه علمیه باشد. از این بترسیم که اگر نتوانیم نظر طرف مقابل را نسبت به خود تعدیل کنیم و اگر نتوانیم آن‌ها را به همزیستی، اعتماد، وحدت و وفاق مجاب کنیم، چنانچه همین فردا هم بر حسب معجزه‌ای قدرت مطلق را بدست بیاوریم، باز هم تا سال‌های متمادی در کشورمان شاهد تنش، درگیری‌های فلج کننده و خشونت‌های متعصبانه خواهیم بود.»

آدرس مطلب در صفحه فیسبوک رضا نصری

فضا را عوض کنید!

فضا را عوض کنید! مرگ یک شخصیت ملی در زندان، بر اثر اعتصاب عذا، اتفاقی نیست که طبع شاعری و رمانتیک ما را برانگیزد. جوابش این نیست که بنشینیم و بگردیم چطور می‌شود با نام کوچک قربانی جمله‌ای موزون و قافیه دار بسازیم، یا چگونه با آرایه و ایهام اسمش را به یک بیت حافظ یا یک آیه قرآن منتسب کنیم، یا از او عکسی با لبخند و در حال خداحافظی بیابیم که برای «وال‌ فیس بوک»مان پوسترش کنیم. این یک بازی بچگانه نیست که دو روز در فضای مجازی سرگرممان کند و تمام شود. مجال فخرفروشی و هنرنمایی نخبگان و سوت آغاز مسابقه خلاقیت ادبی روزنامه نگاران هم نیست. مرگ یک زندانی سیاسی بر اثر اعتصاب غذا فاجعه ایست که در هر کجای دیگر دنیا اگر رخ می‌داد مسیر تاریخ را عوض می‌کرد.

به جنبش‌های ضد استعماری نیمهٔ دوم قرن اخیر نگاه. کنید. به انقلاب‌های اجتماعی و جنبش‌های دانشجویی اروپای دهه شصت و هفتاد نگاه کنید. به جنبش‌های ضد جنگ و صلح طلب از ویتنام گرفته تا عراق نگاه کنید. به تاثیر اعتصاب گاندی، لوترکینگ، سزار چاوز، ماریون دانلوپ، بابی سندز… نگاه کنید! ببینید چگونه اعتصاب غذا در تاریخ مبارزات بشر همواره وسیله‌ای بوده که با مسالمت آمیز‌ترین روش مقتدر‌ترین کشورهای استعمارگر و خشن‌ترین دیکتاتوری‌های نظامی جهان را به زانو در آورده است. این گونه مردن‌ها وجدان‌ها بیدار کرده است. جنبش‌ها برانگیخته است. دانشگاه‌ها به هم ریخته است. تحصن‌ها در پی داشته است. آتش‌ها به پا کرده است. ملت‌ها فراخوانده است… چگونه است که در کشور ما که تا همین چند سال پیش اعتصاب غذای گنجی‌ها و سازگارا‌ها هنوز خواب از چشمان حاکمان می‌ربود و وادار به تمکینشان می‌کرد، امروز مرگ ایثارگرانهٔ یک شخصبت ملی با سابقه در حد هدی صابر هم دیگر خم به ابروی کسی نمی آورد؟ آیا جوابش جز این است که حاکمان دیگر خوب می‌دانند که ‌‌نهایت واکنش‌های ما به بد‌ترین و سخت‌ترین فجایع هم جز در فضای مجازی و جز با صنعات ادبی تهی و احساسی نخواهد بود؟!

صابر نمرده است که روضه خوانش شویم. نمرده است که فضای کشور را بیش از آنچه هست به خماری و غم پرستی و مرثیه خوانی و زنجموره و استغاثه و مظلوم نمایی آلوده کنیم. او در پی تحرکی بوده است که داریم به زیر این بارهای احساسی و تلقین‌های ناتوانی خفه‌اش می‌کنیم. او تحرک و پویایی می‌خواسته و ما به روضه و مرثیه راضی شده‌ایم… فضا را عوض کنید.

برگرفته از فیسبوک شخصی آقای رضا نصری

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: